Autorem „ Wprowadzenia do etyki chronienia osób ” jest Mieczysław Gogacz, książka została opublikowana przez Oficynę Wydawniczą NAVO w 1998 roku.
Mieczysław Gogacz stopnie naukowe profesora zwyczajnego dr hab. Uzyskał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim gdzie studiował pod kierunkiem prof. Stanisława Świeżawskiego wybitnego historyka filozofii i tomisty. Przyjaźnił się między innymi z Karolem Wojtyłą wykładającym wówczas etykę na KUL. W roku akademickim 1956 / 57 przebywał na stypendium w Toronto u prof. E. Gilsona odkrywcy rzeczywistego oblicza filozofii św.Tomasza z Akwinu ( tomizm egzystencjonalny) . Od 1966 roku Mieczysław Gogacz związał się z Akademią Teologii Katolickiej w Warszawie gdzie kieruje Katedrą Historii Filozofii.
Prof. Mieczysław Gogacz w filozofii bytu broni teorii istnienia i zasady niesprzeczności, tezy o odrębności bytów jednostkowych i wynikającego z tych twierdzeń realizmu. Jako historyk filozofii stworzył konsekwentną odmianę tomizmu egzystencjalnego. W etyce reaguje na subiektywizm i sytuacjonizm proponując chronienie osób i ich wzajemnych powiązań w oparciu o rozumną naturę człowieka jako podstawową normę zachowań moralnych.
„ Wprowadzenie do etyki chronienia osób ” jest streszczeniem całej proponowanej etyki. Prof. Gogacz podzielił książkę na trzy części, w pierwszej części wprowadza czytelników w główne zagadnienia etyki, określa co ją stanowi. Jako wybitny tomista przybliża czytelnikom człowieka jako osobę, określa pojęcie dobra osób oraz norm moralności jako zasady rozpoznawania działań chroniących dobro właśnie według św. Tomasza z Akwinu. Przedstawia także czytelnikom nauki o człowieku analizując bytową strukturę człowieka.
Zakończenie pierwszej części książki omówieniem problemów stanowiących etykę wprowadza czytelników w tematykę części drugiej zawierającej uwyraźnienie postaw i struktury etyki. W tej części swojej książki Mieczysław Gogacz ukazuje jak należy odróżnić od podstaw etyki jej bezpośredni przedmiot oraz przestrzega czytelników jak nie należy budować etyki ukazując błędy popełniane podczas konstruowania teorii idealistycznej.